توسعه لباس غواصی برای سوسکهای سایبورگ
گروهی از دانشمندان فناوری جدیدی توسعه دادهاند که میتواند آینده رباتهای کوچک برای عملیاتهای پیچیده را تغییر دهد؛ آنها یک لباس غواصی بسیار کوچک برای سوسکها طراحی کردهاند که به این حشرات اجازه میدهد نهتنها روی زمین، بلکه در زیر آب نیز به فعالیت ادامه دهند.
پژوهشگران با ساخت یک «لباس غواصی» ویژه، موفق شدهاند حشرات سایبورگ را به موجوداتی دوزیست تبدیل کنند که میتوانند ساعتها در محیطهای بدون اکسیژن زنده بمانند و حرکت کنند.
به گزارش فرارو، گروهی از دانشمندان فناوری جدیدی توسعه دادهاند که میتواند آینده رباتهای کوچک برای عملیاتهای پیچیده را تغییر دهد؛ آنها یک لباس غواصی بسیار کوچک برای سوسکها طراحی کردهاند که به این حشرات اجازه میدهد نهتنها روی زمین، بلکه در زیر آب نیز به فعالیت ادامه دهند.
این فناوری، یک گام تازه در مسیر ساخت «رباتهای سایبورگ زنده» محسوب میشود؛ رباتهایی که به جای استفاده از موتورهای مصنوعی، از تواناییهای طبیعی موجودات زنده برای حرکت، عبور از موانع و حضور در فضاهای غیرقابل دسترس بهره میگیرند.
سوسکها به دلیل مقاومت بالا، اندازه کوچک و توانایی حرکت در مسیرهای پیچیده، یکی از مناسبترین گزینهها برای این نوع فناوری هستند. اما یک مشکل بزرگ وجود داشت: بدن این حشرات برای زندگی روی خشکی طراحی شده و توانایی تنفس زیر آب را ندارد.
پژوهشگران برای حل این مشکل، یک سامانه غواصی مینیاتوری ساختند که مانند یک کولهپشتی روی بدن سوسک قرار میگیرد. این سامانه شامل یک پوسته انعطافپذیر ضدآب، یک مولد اکسیژن کوچک و لولههایی است که اکسیژن تولیدشده را مستقیماً به سیستم تنفسی حشره منتقل میکنند.
در این لباس غواصی کوچک، ترکیبی از پراکسید هیدروژن و دیاکسید منگنز قرار دارد که از طریق یک واکنش شیمیایی کنترلشده، اکسیژن تولید میکند. این فرآیند بدون نیاز به باتری یا قطعات الکترونیکی پیچیده انجام میشود و به سوسک اجازه میدهد برای مدت طولانی زیر آب زنده بماند.
آزمایشها نشان داد سوسکهای مجهز به این فناوری توانستند تا سه ساعت در زیر آب دوام بیاورند و همچنان حرکت کنند. به این ترتیب، دانشمندان موفق شدند یک حشره خشکیزی را به یک «ربات دوزیست زنده» تبدیل کنند.
این دستاورد میتواند کاربردهای گستردهای داشته باشد؛ از جستوجو و نجات افراد در مناطق سیلزده گرفته تا بررسی تونلها، خطوط لوله، شکافهای باریک و محیطهایی که ورود رباتهای معمولی یا انسان به آنها دشوار است.
با این حال، این فناوری پرسشهای تازهای درباره مرز میان موجود زنده و ماشین ایجاد میکند. ترکیب بدن یک حشره با تجهیزات کنترلشونده، بخشی از مسیر جدیدی است که دانشمندان برای ساخت سامانههای هوشمند کممصرف و انعطافپذیر دنبال میکنند؛ رباتهایی که شاید در آینده بتوانند به جاهایی بروند که هیچ ماشین ساختهشدهای تاکنون قادر به ورود به آن نبوده است.
