یک عکس یک روایت؛ تاریخ سازترین گل جام جهانی!
دیگو مارادونا پس از دفع توپ اشتباه استیو هاج، زودتر از پیتر شیلتون (دروازهبان انگلستان) به توپ میرسد تا آرژانتین را پیش بیندازد. با وجود اینکه ظاهراً تمام تماشاگران حاضر در ورزشگاه متوجه خطای هند او شده بودند، علی بن ناصر (داور مسابقه) گل را تایید کرد.
فرارو- توپ روی هوا سرگردان است؛ معلق در آسمانِ استادیوم آزتکا و در میان هیاهوی کرکنندهای که لحظهای قطع نمیشود. استیو هاج، هافبک تیم ملی انگلیس، در دفع توپ اشتباهی مهلک مرتکب میشود. توپی که باید به دورترین نقطه زمین میرفت، به شکلی خطرناک به عقب و به درون محوطه جریمه خودی کمانه میکند...
لحظهای که زمان ایستاد؛ روایت تولد «دست خدا»
به گزارش فرارو؛ پیتر شیلتون، دروازهبان بلندقامت و افسانهای سهشیرها، با اطمینان از دروازه بیرون میآید تا این توپ سرگردان را در آغوش بگیرد. همهچیز برای یک مهار ساده روی هوا آماده به نظر میرسد، اما ناگهان سایهای کوتاه و سریع از راه میرسد: دیگو آرماندو مارادونا.
مارادونا با قامتی بسیار کوتاهتر از شیلتون به هوا برمیخیزد. در یک لحظه درنگ تاریخی که هنوز هم در حافظه فوتبال جهان زنده است، دیگو با زیرکی و سرعتی باورنکردنی، مشت چپش را بالاتر از دستان بازشدهی شیلتون به توپ میکوبد. توپ از خط دروازه عبور میکند و تور انگلیس به لرزه درمیآید.
دهها هزار تماشاگر حاضر در استادیوم در بهت فرو میروند. تقریباً تمام کسانی که روی سکوها نشستهاند یا از دریچه لنز دوربینها به صحنه خیره شدهاند، متوجه خطای هند آشکار مارادونا شدهاند. بازیکنان انگلیس با دستهای گرهکرده و چهرههایی برافروخته به سمت داور میدوند، اما علی بن ناصر، داور مسابقه، در میان ناباوری همگان نقطه وسط زمین را نشان میدهد؛ گل با چشمپوشی از بزرگترین خطای تاریخ تایید میشود و آرژانتین پیش میافتد.
این گل، مسیر تاریخ را در جام جهانی تغییر داد. مارادونا سالها بعد، زمانی که گردوغبار آن مسابقه جنجالی فرو نشسته بود، درباره آن ثانیههای ملتهب با همان صراحت و شیطنت همیشگیاش اعتراف کرد: «میدانستم که توپ را با دستم زدهام. اصلاً بخشی از نقشهام نبود که چنین کاری کنم، اما همهچیز آنقدر سریع اتفاق افتاد که در یک لحظه تصمیم گرفتم.»
اینگونه بود که یکی از جنجالیترین و ماندگارترین قابهای تاریخ ورزش شکل گرفت؛ قابی که باب توماس با دوربین خود آن را برای همیشه ثبت کرد تا جهان تا ابد به معمای دزدیِ نبوغآمیزی خیره بماند که دیگو آن را «دست خدا» نامید.
