سروده تازه سیدعلی صالحی؛ من حالا، سَر بر کدام زانویِ زخمیِ تو، زندگی کنم؟
در بخشی از سروده جدید سید علی صالحی آمده است: «دوستت دارم/ هم نان و هم نفتِ سیاه/ ناروا شنیده‌ی همیشه شعله‌ور،/ زنِ پیاده،/ زنِ در به در!...»
سیدعلی صالحی، شاعر، شعر تازه‌ای با عنوان «مسجد سلیمانِ سربه‌هوا» منتشر کرد.
متن کامل این سروده را در ادامه می‌خوانید:
دوستت دارم
نانِ برشته‌ی ناشتا،
دست‌پختِ ماهِ مغمومِ من
که دنیا را
گاه بر دوش می‌بُرد وُ
گاه درد را
در سینه برمی‌گرداند.
دوستت دارم
دست‌افشانِ فتیر و فرشته،
همیشه سرگرمِ گفت‌وگو
با خود بود
هم در گلایه‌ای مبهم
که جابه‌جا
جایِ بی‌گاهِ گریستن را
می‌گرفت.
دوستت دارم
هم نان و هم نفتِ سیاه
ناروا شنیده‌ی همیشه شعله‌ور،
زنِ پیاده،
زنِ در به در!
دوستت دارم
خورشید زاده‌ی ظلمت‌زی،
سرزمینِ سلیمان وُ
مسجد مومنانی
هم هزاره‌ی شِمر وُ
هم عزادارِ نی‌نوا…
دوستت دارم
دوزخِ هزاربهشتِ من M. I. S
آه… اِم، آی، اسِ اندوه‌گزار!
من حالا
سَر بر کدام زانویِ زخمیِ تو
زندگی کنم…!؟
سیدعلی صالحی متولد سال ۱۳۳۴ در ایذه در استان خوزستان شاعر و نویسنده معاصر ایرانی است. او از چهره‌های مطرح و شناخته شده در شعر معاصر فارسی است، سال ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۴ صالحی همراه چند نفر از شاعران هم‌نسل خود جریان «موج ناب» را در شعر سپید پی‌ریزی می‌کند.
