برای تارتار و جوان‌هایش؛ چه خوب که مثل قلعه‌نویی نیستی!
مهدی تارتار رفته‌رفته فضا را برای ورود جوانان به ترکیب پرسپولیس مهیا می‌کند.
پرسپولیس در هفته هشتم رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران در شرایطی با نتیجه 3 بر یک از سد صنعت‌نفت آبادان عبور کرد که در این بازی، مهدی تارتار، سرمربی سرخ‌پوشان تهرانی، پویا اسمی، جوان 17 ساله‌ای را برای چند دقیقه به زمین مسابقه فرستاد تا او یکی از رکوردداران این باشگاه لقب بگیرد که در سنی کم توانسته در ترکیب این تیم در لیگ به میدان برود. این موضوع وقتی اهمیت پیدا می‌کند که پویا یکی از بازیکنان آکادمی این باشگاه به‌شمار می‌رود. پس، تا به اینجا ارزش افزوده‌ای دارد؛ هم پرسپولیس از بازیکنان تیم‌های پایه‌ای استفاده می‌کند و هم اینکه سرمربی‌اش شهامت به زمین فرستادن چنین بازیکنانی در ترکیب تیم را دارد.
پرسپولیس خیلی جوان نیست
وقتی صحبت از پرسپولیسِ جدید در این فصل می‌شود، نباید خیلی سریع همه امتیازاتِ جوان‌گرایی یا تغییرات این‌چنینی را چشم و گوش بسته پذیرفت. در اینکه پرسپولیس پوست‌اندازی کرده و نسل جدیدی از بازیکنان فوتبال را در این باشگاه به کار گرفته، تردیدی نیست. تردیدی هم درباره اینکه میانگین سنی این تیم پایین آمده و به عدد 26 رسیده وجود دارد. با این حال، این مورد به آن معنی نیست که پرسپولیس تیم جوانی دارد. ماجرا از این قرار است که ترکیب اصلی تیم پرسپولیس با وجود داشتن جوان‌های مستعد خیلی جوان نیست؛ حداقل آن‌قدری که در عرفِ فوتبال حرفه‌ای باشد.
به این ترتیب، با وجود آنکه در این مورد زیاد صحبت می‌شود اما واقعیت آنکه ترکیب اصلی پرسپولیس هنوز میانگین سنی بالایی دارد. این مورد به خودی‌خود چندان برای این تیم امتیاز مثبتی به شمار نمی‌آید؛ اما دوباره همه چیز را نباید در ترکیب اصلی خلاصه کرد. ظاهرا برنامه مهدی تارتار این است که جوانان را رفته‌رفته به ترکیب اصلی برساند تا سطح بازی آن‌ها رشد کرده و تیمش رقابتی‌تر از هر زمان دیگری شود.
متفاوت با امیر قلعه‌نویی
تارتار برای آنکه سطح رقابت در تیمش را بالا ببرد، به خوبی از جوان‌ها استفاده می‌کند. او سطح تمرینی تیمش را بالا برده و حالا بازیکنان باتجربه‌تر می‌دانند اگر ذره‌ای اهمال کنند، جای‌شان را یک جوان باانگیزه در ترکیب می‌گیرد. این عمده تفاوتی است که می‌توان در این فصل در پرسپولیس دید. با این حال، این موضوع تمام ماجرا نیست؛ درست است که تارتار در ترکیب اصلی پرسپولیس فقط از یکی دو جوان استفاده می‌کند اما در ادامه مسابقه به ویژه در نیمه دوم، فرصت را در اختیار جوانانی که در فهرست گذاشته می‌گذارد تا آن‌ها با شرایط مسابقه و بازی در لیگ برتر آشنا شده و در ادامه فصل زمان بیشتری برای بازی کردن به دست بیاورند. این عمده تفاوتی است که او با امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، دارد.
دیگر بر کسی پوشیده نیست که قلعه‌نویی اعتقادی به جوان‌گرایی در تیم ملی نداشته. او هر بار هم که زیر ذره‌بین رفته، فقط تعدادی جوان به فهرست تیم ملی اضافه کرده و بدون آنکه ذره‌ای به آن‌ها فرصت بازی دهد، جهت پایین آمدن میانگین سنی کلی تیم، در حد یک اسم از آن‌ها استفاده کرده. تارتار ولی می‌داند مسیر جوان‌گرایی با بازی گرفتن از آن‌ها و لمس شرایط حساس عبور می‌کند. به همین خاطر است که به جوانانش کم‌وبیش بازی می‌دهد تا هم آن‌ها پخته‌تر شوند و هم باتجربه‌ها حس نکنند قرار است برای همیشه در ترکیب اصلی به میدان بروند؛ یک حربه برد – برد که شاید بهترین سرمشق برای امیر قلعه‌نویی و هراسش از جوان‌گرایی در تیم ملی باشد.
