نقد و بررسی فیلم «حیوانات» اثر جدید بن افلک
فیلم مهیج و سیاسی «حیوانات» با وجود بازیگران سرشناس و کارگردانی بن افلک، به‌دلیل فیلم‌نامه‌ای فاقد کشش روایی، در تبدیل موقعیتی بحرانی به اثری جذاب ناکام می‌ماند.
فرارو- اثر جدید بن افلک با تمرکز بر روزی کابوس‌وار از کارزار انتخاباتی یک نامزد شهرداری، پتانسیل دراماتیک بالایی را به نمایشی تصنعی و کم‌رمق تقلیل می‌دهد.
به گزارش فرارو به نقل از نیویورک تایمز، فیلم مهیج و سیاسی جدید بن افلک تحت عنوان «حیوانات» یا «Animals»، یادآور معجونی بدمزه است که با مرغوب‌ترین مواد اولیه ساخته شده باشد. این اثر گروهی برجسته از بازیگران هالیوود را در داستانی غرق می‌کند که با مشارکت خود افلک، کانر او. مک‌اینتایر و بیلی ری به نگارش درآمده است؛ متنی شلوغ، پرادعا و بیش‌از‌حد پیچ در پیچ که در نهایت فیلمی یکنواخت و به طرز چشمگیری فاقد انرژی تحویل مخاطب می‌دهد.
افلک در این فیلم نقش مارک کیمبال را بازی می‌کند؛ کهنه‌سرباز جنگ و حقوق‌دانی ثروتمند که واپسین روزهای کارزار پرفشار خود برای انتخابات شهرداری لس‌آنجلس را سپری می‌کند. محیط اصلی فیلم عمارت مجلل اوست، مکانی که تضاد میان شعارهای اخلاقی او و واقعیت زندگی مرفه وی را عریان می‌سازد. کارگردان تلاش می‌کند تا مارک را با کمک موسیقی متن حماسی و سخنرانی‌های پرشور و کلیشه‌ای پیرامون برابری و پاک‌دستی، سیاستمداری ذاتاً درستکار جلوه دهد.
حضور شاهکار بیوگرافی رابرت کارو با عنوان «پاور بروکر» در قفسه کتابخانه او نیز می‌خواهد شخصیتی موقر و عمیق از وی بسازد، هرچند بینندگان نکته‌سنج احتمالاً از همان ابتدا در خلوص نیت این نامزد سیاسی تردید می‌کنند. با این حال، نقاب بی‌نقص زندگی مارک خیلی زود ترک برمی‌دارد. ابی، همسر زیبای او با بازی کری واشینگتن، پنهان‌کاری عاطفی دارد و سام، مشاور انتخاباتی وی با هنرنمایی استیون ین، برای نجات جایگاه متزلزل او در نظرسنجی‌ها نیازمند بودجه هنگفتی است.
حتی خدمتکار خانه نیز خواهان شغلی برای نامزدش است که به صورت غیرقانونی مهاجرت کرده و تماس مردی ناشناس مبنی بر ربوده شدن پسر خانواده در ازای هفت میلیون دلار، آشوب را تکمیل می‌کند. همان‌طور که آدم‌ربا مداوم یادآوری می‌کند، این روز جهنمی‌ترین روز زندگی مارک است؛ به‌ویژه وقتی بحران آدم‌ربایی به شکل پیچیده‌ای با پایگاه آرای طبقاتی او پیوند می‌خورد.
در کشاکش درگیری‌های زناشویی و گریه‌های خدمتکار، حل بحران به دِیل واگذار می‌شود؛ کارچاق‌کنی خونسرد با بازی دیدنی جیلین اندرسون که تسلط روانی‌اش حتی با کت‌وشلوار سپید نیز اعتماد بیننده را جلب نمی‌کند. این آشفتگی روابط هرگز تعلیق کافی ایجاد نمی‌کند.
«حیوانات» که دِین ساختاری آشکاری به شاهکار کلاسیک جان فورد یعنی «مردی که به لیبرتی والانس شلیک کرد» دارد، متأسفانه اثری بی‌روح و مکانیکی از کار درآمده است. رابرت السویت، مدیر فیلم‌برداری توانمند و صاحب‌نام، با چرخش‌های بی‌امان دوربین بیهوده می‌کوشد هیجان و اضطراب تصنعی تزریق کند. این شکست از آن رو دور از انتظار است که بن افلک سابقه ساخت آثار درخشان و اتمسفریکی همچون «رفته عزیزم رفته»، «شهر» و «آرگو» را در کارنامه دارد.
با این وجود، برجسته‌ترین تمهید او در این فیلم تسلط به زبان اسپانیایی است که عملاً کاربردی جز انحراف تمرکز مخاطب ندارد. در نهایت، با پیرنگی تصنعی، انگیزه‌های مبهم کاراکترها و فرجامی شلخته، تنها راه پیش روی تماشاگر استفاده مکرر از دکمه توقف و بازبینی تصویر برای فهم اتفاقات است.
