گزارش واشنگتن پست از روند حل بحران سوریه؛
بازتاب حس حقارت روسیه نسبت به آمریکا
«می شود تظاهر به همراهی روسیه با آمریکا و دیگر کشورها برای حل بحران سوریه را پایان دهید؟» واشنگتن پست گزارش امروز خود در مورد نقش روسیه در حل بحران سوریه را با این درخواست از سران غربی آغاز کرد.
به گزارش سرویس بین الملل فرارو به نقل از واشنگتن پست، اخیراً موج حرکت مقامات ارشد غرب و سازمان ملل به سمت مسکو چشگیر بوده است: تام دونیلون، مشاور امنیت ملی آمریکا نیمه ماه آوریل به مسکو سفر کرد و در پی آن جان کری، وزیر امور خارجه این کشور اوایل ماه می راهی روسیه شد، سپس دیوید کامرون، نخست وزیر انگلیس، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل راه روسیه را در پیش گرفتند. تمامی این مقامات برای دیدار با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه راهی این کشور شدند تا در کنار دیگر مسائیل، کمک روسیه در مورد بحران سوریه را کسب کنند. نتیجه تمام این رایزنی ها چه بود؟
گزارش روز جمعه نیویورک تایمز نشان می دهد که روسیه علیرغم مخالفت های رهبران آمریکا و اسرائیل، موشك های كروز ضد كشتی (ASCM) پیچیده ای را برای رژیم دمشق ارسال کرده است. چنین تسلیحاتی توانایی بشار اسد برای خنثی کردن هرگونه مداخله خارجی از جمله حملات هوایی، محاصره دریایی یا منطقه پرواز ممنوع را به طور قابل توجهی افزایش خواهد داد. ضمن اینکه بر اساس گزارش وال استریت ژورنال، روسیه طی چند ماه گذشته دستکم 10 کشتی جنگی را به پایگاه نظامی خود در بندر طرطوس در سوریه اعزام کرده تا به غرب بگوید که پیش از مداخله در سوریه، دو بار بیاندیشند.
علاوه بر این، سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه تاکید کرده که ایران به عنوان یکی دیگر از حامیان اصلی اسد باید در کنفرانس سوریه که طی ماه ژوئن با همکاری روسیه برگزار خواهد شد، حضور داشته باشد. روسیه سه قطعنامه ضد سوری شورای امنیت سازمان ملل را وتو کرده است. روسیه یکی از 12 کشوری است که چند روز پیش به قطعنامه ضدسوری مجمع عمومی سازمان ملل رای منفی داد. این در حالی است که این قطعنامه رای موافق 107 کشور عضو مجمع عمومی را کسب کرد.
با وجود تمام این مسائل، باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا در کنفرانس خبری مشترک روز پنج شنبه با رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه ابراز امیدواری کرد که کنفرانس ماه ژوئن با گردهم آوردن مخالفان و نمایندگان رژیم سوریه بر سر یک میز بتواند نتایجی را در پی داشته باشد. در پی ناآرامی ها و درگیری های سوریه بیش از 80 هزار نفر جان خود را از دست داده و بیش از پنج میلیون نفر بی خانمان شده اند. با این حال اوباما و دیگر رهبران هنوز هم از توهمات خود در مورد حل و فصل بحران سوریه از طریق مذاکره دست نمی کشند.
انفعال قدرت های غربی باعث ایجاد خلاء ای در سوریه شده که در حال پر شدن با نیروهای افراطی که با مخالفان همراه شده اند، است. همین امر باعث افراطی شدن جنگ شده و امکان برقراری هرگونه قرارداد صلح و موافقت در مورد تشکیل دولت انتقالی که مقامات روسیه تاکید دارند نباید به طور خودکار اسد را از آن کنار گذاشت را از بین برده است.
پوتین مصمم است که مانع سرنگونی اسد از قدرت شود چراکه می ترسد سقوط رهبری همفکر مانند بشار اسد، طنین گسترده ای در سراسر روسیه داشته باشد. ارسال موشک های روسیه و استقرار کشتی ها این کشور در نزدیکی سواحل سوریه بیانگر تمایل پوتین به حذف امکان یک تلاش آمریکایی برای مداخله در سوریه و از سوی دیگر محافظت از پایگاه خود در تارتوس است. این اقدامات بازتاب حس حقارتی است که روسیه نسبت به آمریکا دارد و ایالات متحده را ضعیف و نیازمند به خود می بیند.
نمونه هایی از این حس حقارت، ورای سیاست روسیه در مقابل سوریه حتی طی دو هفته اخیر نیز قابل مشاهده بوده است. روزی که جان کری وارد روسیه شد، یکی از مقامات ارشد سابق در سفارت آمریکا در فرودگاه مسکو بازداشت و به مدت 17 ساعت بدون آب و غذا نگه داشته شده، مورد بازجویی قرار گرفته و سپس دیپورت شد. پس از آن پوتین قبل مذاکره با کری، وی را به مدت سه ساعت منتظر نگه داشت. دولت روسیه پس از دستگیری رایان فوگل، سفیر آمریکا را به وزارت خارجه احضار کرده بود. دستگیری وی در مسکو و اخراجش به عنوان یک عنصر نامطلوب، سیلی بدی به ایالات متحده بود. به نظر می رسید همین اقدام کافی نباشد و سرویس امنیت فدرال روسیه هویت این مامور سیا را به صورت عمومی اعلام کرد تا پروتکل مربوط به فعالیت آژانس اطلاعاتی دو کشور را نقض کرده باشد.
با این حال اوباما هنوز هم تاکید دارد که در حاشیه نشست ماه آتی گروه هشت در ایرلند شمالی و همچنین در حاشیه نشست گروه 20 در روسیه طی ماه سپتامبر با ولادیمیر پوتین دیدار خواهد کرد. سفیر آمریکا در مسکو ابراز امیدواری کرده که اوباما در المپیک زمستانی سال آینده در سوچی واقع در شمال روسیه شرکت خواهد کرد.
زمان آن رسیده که دولت اوباما در مورد رویکرد خود در قبال روسیه تجدید نظر کند. دولت روسیه در جریان حل بحران سوریه کمکی به آمریکا نخواهد کرد و پوتین دوست ایالات متحده محسوب نمی شود.