یلدای خود را با جشنواره یلدایی گیم سنتر ایرانى به یاد ماندنی کنیم
زمستان بی برف و باران، چهره‎ی شهرهای سرزمین سرسبزمان را یکی پس از دیگری کبود کرده است , هیچ چیز مانند اپلیکیشنی پُر و پیمان که از سیر تا پیاز بازی‎های اندرویدی را در چنته‎ی پر ضرب و زورش ریخته باشد، نمی‎تواند حال آدمی را جا بیاورد و اوقات حوصله سربر خانه‎نشینی را با چاشنی سرگرمی و هیجان، غنی‎ کند.
 یلدای

اگر اجداد بزرگوار ما این شانس را داشتند که شب‎های یلدا پاها را زیر لحاف کُرسی دراز کنند، آجیل بخورند، قصه بخوانند و مشاعره کنند، ما جوانان دنیای مَجازیم نیز با میزبانی بازیک از 22 آذرماه تا فردای آفتابیِ یلدای امسال، به جشنواره‎ی بازی‎های موبایل دعوت‎ شده‎ایم، جشنی که از «شیر مرغ تا جان آدمیزادِ» دنیای بازی‎های موبایل را در فهرست پیشنهادی‎اش عرضه کرده است. البته بعید است که حتی بلندترین شب سال نیز کفاف کشف نیمی از این بازی‎های رنگارنگ را به بازیک بازان خوشبخت بدهد.

حتما می‎دانید که در دنیای بازی‎ها نیز «بی‎مایه فطیر است» و بازی بدون جایزه و پاداش حال و هیجانی ندارد. به همین مناسبت بازیک 8 دستگاه گوشی هوشمند هواوی  Mate 10 Liteرا برای برنده‌ها‎ی خوش‎شانسی که در سرزمین بازیک بیشتر از بقیه می‎چرخند و بازی می‎‌کنند، کادو پیچ آماده کرده است تا پس از پایان جشن یلدای بازیک در مراسمی ویژه به برنده‎های خوش‎شانس تقدیم کند.

این روزها به هر سایت و صفحه‏‌ای در اینترنت که سرک می‎کشید در همان نگاه اول و سلام و علیک نکرده، با درگاه پرداختی روبه‎رو خواهید شد که از شما رمز دوم کارت بانکی را طلب می‎کند تا گوشه چشمی از خدماتش را برای شمای کاربر به نمایش بگذارد. خیالتان راحت، در بازیک اثری از درگاه الکترونیک و رمز دوم و کارت بانکی پیدا نمی‎کنید. بازیک بازان می‎دانند که با نصب اپلیکیشن به انبوهی از بازی‎های رایگان دسترسی خواهند داشت و آنجا که هوس خرید بازی دِبشی به سرشان زده باشد یا اینکه خواسته باشند کیسه‏‌ی الماس‎هایشان را از جِم‌های فروشی پر کنند، به سادگی یک لیوان آب خوردن، می‎توانند با شارژ سیم کارت ایرانسل، پرداختشان را به سرانجام برسانند.

اگر تا حالا قسمتتان نشده است تا با پرداخت هزینه‎های گزاف در دنیای واقعی بر صندلی VIP تکیه بزنید، بازیک این فرصت را در اختیارتان قرار می‎دهد تا تنها با پرداخت 300 تومان ناقابل به صورت روزانه، به جرگه‏‌ی VIP بازان دربیایید و در دنیای بی‌انتهای بازیک به هر جا که خواستید سر بزنید و با هر بازی که دوست داشتید، سرگرم باشید. فراموش نکنید که سه روز اول عضویت VIP بازیک رایگان است.  به مناسبت شب یلدا این دوره‌ی رایگان به یک ماه افزایش یافته است. اگر همین الان می‏‌خواهید بر صندلی VIP بنشینید و از مزیت‌های آن لذت ببرید هم اکنون کلمه bazik رو به 2031 ارسال کنید.

بازیکنان گرامی مستحضر هستند که در دنیای مجازی نیز مانند واقعیت، همچنان هیچ شنیدنی به پای دیدن نمی‎رسد، پس همین حالا اگر لیوان آب دستتان هست، آب را نوش جان کنید و بازیک را بر روی گوشی موبایلتان نصب کنید. برای بردن گوشی هواوی میت 10 lite با صفحه نمایش FullView و چهاردوربین تنها تا شب یلدا فرصت دارید.

اگر بازیک باز شدید از صفحه‎ی اینستاگرام (bazik.irancell) بازیک نیز غافل نباشید که در طول این جشنواره زمستانی از دنیای پر زرق و برق بازی‎ها برایتان حکایت‎ها دارد، شنیدنی و عکس‌ها دارد لایک کردنی!

این هم ناگفته نماند که اپلیکیشن بازیک فعلا تنها در خدمت اندروید بازان و ایرانسلی‌ها است. البته اگر سیم‌کارت ایرانسل نیز ندارید می‌توانید از بازی‌های رایگان بازیک لذت ببرید.


انتشار محتوا: اخبار رسمی
تجربه‌ ۳+۶ کشور بررسی شد
بحران‌های تورمی مانند آنچه در ترکیه رخ داده و سراسر کشور را در بر گرفته برای هر حکومتی می‌تواند خبر بدی باشد، اما این وضعیت می‌تواند برای اقتدارگرایان و پوپولیست‌های قدرتمند خطرناک باشد. به نوشته روزنامه نیویورک‌تایمز، این نوع بحران‌ها به‌طور غیرمعمولی برای این افراد ناخوشایند است، به‌طور غیرمعمولی آنها را از سر و سامان دادن یا کند کردن رویه تورم عاجز می‌سازد.
تاریخ انتشار: ۰۱:۳۶ - ۲۵ مرداد ۱۳۹۷

اقتصاد سیاسی طغیان تورم

چرا چین، ویتنام و برزیل در مهار تورم موفق بودند اما پرو، نیکاراگوئه، آرژانتین، ونزوئلا، ترکیه و زیمبابوه نه؟ روزنامه نیویورک تایمز با بررسی تجارب این کشورها به منشأ سیاسی طغیان تورم پرداخت. به نوشته این روزنامه، اقتدارگرایی فردی و پوپولیستی باعث تضعیف و از میان رفتن نهادها، رقیبان سیاسی و سرانجام سیستم حقوقی می‌شود. این رویه استقلال بانک مرکزی را به‌عنوان مهم‌ترین نهاد مهارکننده تورم به دلیل مداخله‌های دائمی از بین می‌برد. به همین دلیل است که در برخی از برهه‌ها و اخیرا در ترکیه و ونزوئلا مهار تورم سرکش به ماموریتی غیرممکن تبدیل می‌شود.

به گزارش دنیای اقتصاد، آمارها نشان می‌دهد که ترکیه در ماه جولای پس از سال‌ها در حال تجربه کردن تورم دو رقمی یعنی در حدود ۱۶ درصد است و ونزوئلا نیز طبق آخرین برآورد صندوق بین‌المللی پول تا پایان سال ۲۰۱۸ تورم یک میلیون درصدی را میزبانی می‌کند.

روزنامه نیویورک‌تایمز به مدل‌های سیاسی چین، ویتنام و برزیل اشاره می‌کند و این دسته از کشورها را ذیل نظام‌های دموکراتیک و دیکتاتوری بوروکراتیک، تقسیم‌بندی می‌کندکه در آن به دلیل تداوم نهادها و حاکمیت قانون تورم مدیریت شده است. درواقع اگرچه در مقاطعی در نظام‌های دموکراتیک نیز تورم طغیان کرده، اما طراحی قواعد به گونه‌ای است که با تغییر سیاستمداران و برنامه‌ها اقتصاد دوباره به ریل بازمی‌گردد.

بحران‌های تورمی مانند آنچه در ترکیه رخ داده و سراسر کشور را در بر گرفته برای هر حکومتی می‌تواند خبر بدی باشد، اما این وضعیت می‌تواند برای اقتدارگرایان و پوپولیست‌های قدرتمند خطرناک باشد. به نوشته روزنامه نیویورک‌تایمز، این نوع بحران‌ها به‌طور غیرمعمولی برای این افراد ناخوشایند است، به‌طور غیرمعمولی آنها را از سر و سامان دادن یا کند کردن رویه تورم عاجز می‌سازد.

آنها، معمولا به‌طور متوسط نرخ تورم بالاتری دارند و ارزش پول رایج خود را به‌طور مصنوعی پایین نگه می‌دارند. در این کشورها بانک‌های مرکزی‌ از استقلال کمتری برخوردارند و کمتر اجازه مداخله به آنها داده می‌شود؛ فاجعه‌ای بالقوه که به خودی خود نشانه‌هایی از تضعیف و پذیرش مسوولیت‌هایی فراتر از سیاست‌های پولی است اما این رویه، هسته مرکزی قاعده حکومتداری مردان قدرتمند را تشکیل می‌دهد.

پیش از ترکیه، نیکولاس مادورو و سلف او هوگو چاوز در ونزوئلا چنین رویه‌ای داشتند و کشور را از سوی رونق به سمت ویرانه‌ای سوق دادند و این به‌خاطر غیرقابل کنترل شدن تورم رخ داد. وقتی این بحران‌ها در کشورهای دموکراتیک رخ می‌دهد، رهبران منتخب به‌طور معمول جای خود را به افراد دیگر می‌دهند که تورم را مهار ‌کنند.

تورم‌های اینچنینی بارها در کشورهای آمریکای لاتین مانند پرو، نیکاراگوئه و آرژانتین رخ داده است. اما اینها نوع دیگری از اقتدارگرایی به‌حساب می‌آیند؛ کشورهایی که به‌وسیله احزاب، پادشاهان یا نظامی‌هایی اداره می‌شوند که ممکن است به فروپاشی برسند، چنانکه در برزیل این امر اتفاق افتاد اما آنها اراده و انعطاف این مساله را دارند که برخی اصلاحات را اعمال کنند. پوپولیست‌های قدرتمند، به‌دلیل روابط خاص‌شان با شهروندان، نخبگان و دستگاه‌های سیاست‌گذاری، تمایل دارند متفاوت باشند. مادورو مدام پول چاپ کرد و دراماتیک‌ترین بحران را به‌وجود آورد. یک دهه پیش از آن، رابرت موگابه در زیمبابوه، دست به اقدامی مشابه زد و به همان نتیجه رسید.

اینکه رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهوری ترکیه در همین مسیر قرار گرفته یا نه، مشخص نیست اما وی از مدت‌ها پیش دست به رفتارهای مشابه زده و به منافع بلندمدت کشور خود فکر نمی‌کند و محصور در سیستم خودساخته خویش شده است و از الگوهای مشابه پیروی می‌‌کند. از هم پاشیدن ترکیه، بیش از آنکه ناشی از چنگ‌زدن‌های اردوغان به قدرت باشد، یک کلاس کوچک از آسیب‌شناسی چنین حکومت‌هایی است، چنانکه دیگر پوپولیست‌های قدرتمند نیز پیش‌تر به همین سرنوشت دچار شدند. این آسیب‌شناسی به یادمان می‌آورد اگرچه در ظاهر نظام‌شان در حال برخاستن است، اما ریسک‌هایی نیز به همراه دارد که احتمالا به فروپاشی منجر خواهد شد.

چه نوع تورمی تهدیدکننده است؟

هر دیکتاتوری می‌داند که تورم می‌تواند خطرات اساسی ایجاد کند و موجب از بین رفتن مشروعیت در سطح عمومی شود و خشم نخبگان را برانگیزد. رهبران منتخب در دموکراسی‌ها (در اغلب اوقات) فقط کرسی خود را از دست می‌دهند، اما دولت اقتدارگرا می‌تواند به‌آسانی سقوط کند. در سال ۱۹۸۹، کارگران عصبانی از تورم در چین به دانشجویان آرمان‌گرا در تظاهرات ضدحکومتی پیوستند که البته حکومت در عصر مدرن پاسخی خونین به این اعتراضات داد.

تورم می‌تواند برای اقتدارگرایان بسیار خطرناک باشد، در غیر این صورت باید اصلاحات غیرقابل پیش‌بینی را متصور شد. رهبران ویتنام، در دهه ۱۹۸۰ نگران این بودند که تورم منجر به سقوط سیستم کمونیستی شود، از این رو به سمت اقتصاد بازار محور چرخش پیدا کردند. اقتدارگرایی دارای چندین شکل است: دولت تک‌حزبی (مانند کوبا یا چین)، پادشاهی (مانند عربستان سعودی) یا دیکتاتوری نظامی (مانند تایلند امروزی یا حکومت‌های نظامی در چند دهه اخیر). مردان مستبدی که پایه‌های قدرت خود را مستحکم و نهادهای چالشگر را نابود می‌کنند، می‌توانند به‌دست خود و به آسانی بحران‌هایی را ایجاد کنند که در ادامه کنترل این بحران‌ها سخت ‌شود.

وقتی رشد به خطر تبدیل می‌شود

عامل عمده به‌وجود آمدن این‌گونه مسائل معمولا در نحوه به قدرت رسیدن مردان قدرتمند است: آنها در یک دموکراسی نصفه و نیمه یا در بعضی مواقع از دل رژیم‌های نظامی یا تک‌حزبی قدرت می‌گیرند. این موجب می‌شود آنها سیستم قدیمی را از بین ببرند، چراکه آن را تهدیدی برای خود می‌بینند. این دقیقا نقطه شروع مشکلات است. اریکا فرانتز، یک محقق حوزه مطالعاتی اقتدارگرایی که در دانشگاه میشیگان تدریس می‌کند، می‌گوید: نااطمینانی از آینده‌ آنها را به سمت انتخاب‌هایی که در درازمدت بد است، سوق می‌دهد.

همان‌طور که آنها نهادها و رقبایشان را می‌کوبند، مشروعیت خود را تضعیف می‌کنند و برای رسیدن به رشد پیوسته عاجزتر و ناامیدتر می‌شوند. این رویه موجب ولخرجی می‌شود و در مورد اردوغان مصداق بارز مقروض شدن فراوان است. دولت او شرکت‌ها را تشویق کرد تا روی وام‌های خارجی حساب ویژه باز کنند و همین سیاست موجب رشد شگرف اقتصاد شد و همان‌گونه که در این عرصه اردوغان محبوب می‌شد، او درهای سیاست را به روی رقبای خود می‌بست. اما حالا بحران بدهی‌های ارزی درحال انفجار است. چین هم در ظاهر این سهم درخشانش را از پروژه‌های زیربنایی و سرمایه‌گذاری‌های افراطی به‌دست آورده است. اما دیکتاتوری‌هایی که توسط یک دیوان‌سالاری سلطنتی، نظامی یا حزبی اداره می‌شوند، چیزی دارند که مردان اقتدارگرا و قدرتمند به‌دنبال نابودی آن هستند: نهادها.

حتی اگر نهادها به ندرت کارکرد منصفانه یا درست داشته باشند، دست‌کم این نقطه مثبت را دارند که قابل پیش‌بینی هستند یا می‌توانند مستقل بمانند. این باعث می‌شود آنها بهتر بتوانند مشکلات را اداره یا از بروز مشکلات پیشگیری کنند، به‌خصوص در مورد بانک مرکزی. اگر بانک مرکزی یک دیکتاتوری به‌عنوان یک نهاد معتبر و مستقل دیده شود، راحت‌تر می‌تواند تورم را مهار کند. اما اگر بانک مرکزی به‌عنوان یک نقطه حساس دیده شود که مردان قدرتمند خود را مجاز به دخالت در امور آن بدانند، تورم می‌تواند به نقطه غیرقابل مهاری برسد. مردان قدرتمندی همانند چاوز یا اردوغان که داماد خود را در راس امور مالی قرار داده است، تمایل داشته و دارند که در امور بانک مرکزی دخالت کنند. هر چند هر دوی این افراد در کوتاه مدت شیرینی رشد خود را چشیده‌اند، اما به نهادها به‌عنوان یک دشمن یا رقیب نگریسته‌اند.

در این شرایط تورم رشد می‌کند اما آنها دیگر قادر به مهار تورم نیستند، چراکه مهم‌ترین نهاد مهار تورم را تضعیف کرده‌اند.

مردان قدرتمند چگونه بحران‌ساز می‌شوند؟

مردان قدرتمند اقتصاد کشورهایشان را به طرق مختلف تضعیف می‌کنند. بنابه گفته یک مطالعه تحقیقاتی که در سال ۲۰۰۸ صورت گرفته است، وقتی یک کشور سیستم حقوقی‌اش از بین می‌رود، تورم در آن سر به فلک می‌کشد. حتی اگر حاکمیت قانون تنها در چند بخش ضعیف باشد، در نهایت با آن نوع روسای بانک مرکزی روبه‌رو می‌شود که دیگر استقلال خود را ندارند و در نهایت خود تبدیل به یک عامل پیرو و وفادار به سیستم در آمده‌اند.

دیکتاتوری‌های بوروکراتیک مانند چین، اغلب سعی در تقویت سیستم‌های حقوقی خود دارند تا راه حکومت خود را هموار کنند، حتی اگر سیستم‌های قانونی‌شان ناقص باشد باز هم می‌تواند منجر به دوام آنها شود. اما یک رهبر مانند اردوغان که دست به پاکسازی سیستم قضایی خود زده است، دستگاه قضایی را به‌عنوان یک دشمن تلقی می‌کند.

تحت مدیریت مردان قدرتمند، اقتصاد کمتر به سمت شایسته‌سالاری می‌رود و به این ترتیب احتمالا به تقویت یک حباب یا افزایش بدهی منجر می‌شود تا رشد. مقامات رده میانی و سطح پایین می‌دانند که اولین وظیفه آنها این است که کاری انجام دهند که خوشایند مردان قدرتمند باشد تا مورد ستایش و تشویق آنها قرار گیرند، بنابراین آنها بیشتر وعده‌های پوچ می‌دهند.

در اینجا خوش‌خدمتی جای شایسته‌سالاری را می‌گیرد. در یک سیستم بوروکراتیک‌تر، دست‌کم در تئوری، شایسته‌سالاری به خوش‌خدمتی می‌چربد. در این سیستم مقامات به چشم‌اندازهای بلند مدت نظر دارند و از داده‌های اقتصادی ناخوشایند درس می‌گیرند. این‌گونه نیست که چنین مدیرانی روشن‌فکرتر هستند، بلکه آنها به حاکمیت دراز مدت و با ثبات خود فکر می‌کنند. اما در سیستم حاکمیتی مردان قدرتمند، حتی در میان خود مدیران، رشد کمتر از پیوستگی برخوردار است.

در تحقیقات فرانتز اشاره‌ای به این شده است که دیکتاتورها در جنگ چگونه رفتار می‌کنند و به گفته وی شخصیت‌های دیکتاتور همیشه به اطلاعات دقیق یا توصیه‌های روشنگر دسترسی ندارند. آنها با ایزوله کردن خودشان در میان حلقه‌های وفادار و چاپلوس خود قرار گرفته‌اند و در مسیر خطاهای فاجعه‌بار قرار می‌گیرند.

اریکا فرانتز می‌گوید: این سیاست تا حدی کورکورانه در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی هم تاثیر می‌گذارد. او می‌افزاید: نوسانات نرخ تورمی در حکومت مردان قدرتمند بیشتر از هر نوع دیکتاتوری دیگر دیده می‌شود. نتیجه این است که مردان قدرتمند صرفا کشور را دچار بدهی فراوان نمی‌کنند، آنها با کارهای غیرهوشمندانه و غیرقانونی سیاست‌های غلط خود را به بانک مرکزی تحمیل می‌کنند. آنها می‌توانند در دام بحران‌هایی بیفتند که دیگر کشورها فاصله بسیاری با این نوع بحران‌ها دارند.

مجله خواندنی ها
حسن روحانی، مجلس، یکشنبه سیاه و افشاگری!
آیا رئیس‌جمهور موضوعی برای "افشا کردن" دارد؟

حسن روحانی، مجلس، یکشنبه سیاه و افشاگری!

جزئیات بودجه بی‌سابقه پنتاگون
دونالد ترامپ قانون بودجه پنتاگون را امضا کرد

جزئیات بودجه بی‌سابقه پنتاگون

تناسخ محمود احمدی‌نژاد!
گزارش ارگان سیاست خارجی آمریکا درباره اقدامات اخیر احمدی‌نژاد

تناسخ محمود احمدی‌نژاد!

تازه ترین عناوین
پربیننده ترین
چند رسانه‌ای
گزارش تصویری