سیدرضاصائمی دریادداشتی درباره فضای دم عید چنین نوشته است:

يك هفته ديگر تا آغاز سال جديد فرصت باقي است و نشانه هاي اين تغيير، تنها در هياهوي بيهوده براي خريد عيد و تجملات و آيين هاي مسخ شده تكراري خود را نشان مي دهد . حركت زمان و تغيير زمين چه چيز را عوض مي كند وقتي آدميان ملول از خستگي دوران به مردابي ساكن مي مانند كه هر لبخند و شادي در لجن زار آن فرو مي رود و مي گندد!
 
اساسا اين تغيير زمان چه دلالتي بر عيد و حسن احوال آدمي دارد و دليل اين تاويل پذيري خوشبينانه چيست؟ شايد تغيير طبيعت در پاييز دليل زيباشناسانه تري براي تعيين عيد باشد .چه كسي براي ما تاريخ شادماني را تعيين كرده است؟

عيد نيز همچون ديگر سنن ايراني تنها به پوسته اي بي مغز تبديل شده كه از كاركردها و بركاتش تهي گشته است و گاهي بر دوش فرهنگ، سنگيني مي كند مثل نماز براي انسان بي اعتقاد و بي حالي كه به اجبار بايد اداي تكليف كند! وقتي دل خوش براي زيستن نباشد عيد به دل خوشي كودكانه اي بدل مي شود كه تنها نوستالوژي آن شايد بهانه اي براي فراخمندي باشد. اين سنت باستاني در زمانه هسته اي كنوني به ويتريني بدل شده تا ايرانيان پايگاه طبقاتي ، شيوه مصرف و نماده هاي توسعه يافتگي و پيشرفت خويش را در صورت مد و لباس وفيس و افاد هاي رنگارنگ به رخ يكديگر بكشند و عيد ديدني را به خودنمايي بدل كنند.در واقع عيد به عنوان نماد يك تحول بيروني و طبيعي مبتني بر تاويل پذيري و قبض و بسط دروني آدمي تعين مي شود و جلوه گري مي كند . وقتي ساحت دروني انسان پذيراي تغيير و كمال نيست ، تحولات بيروني چندان اثر بخش نخواهد بود.
 
شادي برآمده از طبيعت بايد برساخته نظام اجتماعي و روحيه جمعيت باشد تا معناي واقعي عيد حاصل شود چه بسا كه همين عيد به تلخ ترين زمانه كثيري از افراد بدل مي شود كه جيبشان ازپول شادي خالي است . فقر چهره زشت خويش را بيش از هر زماني ديگر در عيد نشان مي دهد. در حقيقت عيد وابسته به تغيير ساحت است نه ساعت! تغييري كه نشاني از كمال و شكوفايي در آن باشد كه آنگاه هر روز و هر لحظه مي تواند به عيد آدمي بدل شود.