جان مک کین و باراک اوباما، هر دو فرض را بر این گذاشته‌اند که هدف ایران از برنامه هسته‌ای خود، دستیابی به سلاح اتمی است، مساله‌ای که ایران بارها به شدت آن را تکذیب کرده است.

به باور دو نامزد رقیب، دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای، توازن خاورمیانه را به هم می‌زند، رژیم صهیونیست ها را در معرض تهدید قرار می‌دهد و امکان دسترسی «تروریست‌ها» به چنین سلاحی را فراهم می‌کند.

از این رو، به زعم آنان، آمریکا باید به هر وسیله‌ای مانع دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای شود، حتی اگر در نهایت راهی جز به کارگیری زور نداشته باشد.

هر دو نامزد انتخابات معتقدند که برای واداشتن ایران به رها کردن برنامه اتمی خود، باید تحریم‌های شدیدی را علیه آن اعمال کرد. در عین حال هر دوی آنها به صراحت یا به طور تلویحی تاکید می‌کنند که اگر ایران به اسرائیل حمله کند، آمریکا برای پاسخ دادن به ایران نباید منتظر چراغ سبز شورای امنیت سازمان ملل بماند.


با این حساب، به نظر می‌رسد که با گذشت زمان، موضع جان مک کین و باراک اوباما در باره برنامه هسته‌ای ایران به قدری به یکدیگر نزدیک شده است که تفاوتی ماهوی بین آنها دیده نمی‌شود.

در واقع، تنها مساله‌ای که دو نامزد رقیب بر سر آن مناظره می‌کنند این است که آیا آمریکا برای متقاعد کردن ایران به کنار گذاشتن برنامه هسته‌ای اش باید بدون پیش شرط با مقام‌های ایران مذاکره کند یا خیر.

این در حالی است که برخی از تحلیل گران سیاسی ایران خوش باورانه گمان می کنند در صورت پیروزی باراک اوباما نامزد حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، تنش سی ساله دو کشور ایران و آمریکا رو به تفاهم خواهد گذاشت. 

بر این باور خلل زیادی وارد است و اظهار نظرهای صریح اوباما در مورد ایران به خصوص برنامه اتمی آن و درگیری اش با اسرائیل این سوء برداشت را از میان برمی دارد. 

باید به این مسئله توجه داشت که اگرچه منابع مالی جمهوری خواهان عمدتا تکیه بر کارخانه های اسلحه سازی دارد و سودآوری آنان در گرو درگیری در جای جای جهان است و دموکرات ها تا حدودی متکی بر سرمایه های صنعتی هستند اما نقش لابی صهیونیستی و سرمایه داران اسرائیلی در تعیین خط مشی سیاسی کل نظام حکومتی آمریکا غیر قابل انکار است. 

اگرچه گهگاه دموکرات ها درباره ایران با ادبیات نرمتری صحبت می کنند اما تاکنون اقدام عملی ای از سوی آنان در رابطه با اصلاح رابطه با ایران برداشته نشده است. مادلین البرایت زمانی که وزیر امور خارجه دولت کلینتون بود به خاطر کودتای 28 مرداد از مردم ایران عذر خواهی کرد، اما کلینتون در زمان زمام داری خویش دور تازه ای از تحریم ها علیه ایران را به اجرا گذاشت.
 
اکنون نیز نمی توان با وجود اظهارات ناخوشایند اوباما در مورد ایران اینگونه تلقی کرد که رئیس جمهور شدن وی به نسبت مک کین به نفع ایران خواهد بود. 

گذشته از نفوذ صهیونیست ها در نظام مالی و سیاسی آمریکا، اسرائیل متحد استراتژیک آمریکا در تمام دنیاست، بنابراین به نظر می رسد تا زمانی که مخاصمه میان ایران و اسرائیل برقرار است نمی توان امید به ترمیم رابطه ایران وآمریکا داشت. 

رابطه ایران وامریکا بعد سومی دارد که بسیاری از کارشناسان در تحلیل های خود از آن غافل اند و آن اسرائیل است. بنابراین تا زمانی که ایران اسرائیل را دشمن خود می داند، نه اوباما و نه مک کین هیچکدام به نفع ایران عمل نخواهند کرد.