محمد علی ابطحی وبسایت خویش را با آدرس جدید به روز کرد و در آخرین مطلب خود با عنوان "اومدم.باز اومدم. با IR اومدم" اینگونه نوشت:
وبلاگنویسی از داخل زندان، اگرچه یک پدیده ی مهمی شد ولی برای من در این غربت زندان فرصت بیرون آمدن از اطاق تنهائیم بود وامکانی بود که حرفها ودرد دل هایم را آن گونه که خودم باورداشتم بنویسم و ازغربت و سختی ام تا حدودی کاسته شود.
اما اصحاب وبلاگنویسی که همواره همه را به مبارزه با سانسور و فیلتر می خواندند، فرمان وفراخوانی به هک کردن سایت من صادر کردند و این فرمان افاقه کرد و آدرس رسمی سایت من از کار افتاد. خیلی ها به جد و طنزاشاره کردند که سایت را بازجو می نویسد و یا من تحت فشار آن را به روز می کنم. با سابقه ای که البته از زندان شنیده بودیم، حرف نامربوطی تلقی نمی شد اما این بار واقعا فضای متفاوتی در زندان بود.
لا اقل در مورد من شکنجه و آزاری صورت نگرفته است. این به معنای این نیست که از زندانی بودنم راضی هستم و یا شرایط سخت تنهائی سه ماه در زندان بودن را فراموش کرده ام. ولی لا اقل من نمی توانم غیر از ناراحتی از اصل زندان، نسبت به رفتار انسانی وگفتگوهای عمیق ودو جانبه وآزدانه با بازجو و امکان مطلب نوشتن در وبسایتم را قدر نشناسم.
من آرزو میکردم کاش دفعات پیش هم می شنیدیم برای دیگران، زندان این گونه بود و می گفتند همیشه با همه رفتار خوبی وجود داشته است. یک شب که چند ساعتی برای افطار من را به منزل بردند و در اطاق هیچکس جز خانواده ام نبودند قاطعانه به آنان گفتم که من خودم سایتم را مینویسم که باور کنند.
در هر حال وقتی دلم از هک شدن سایت گرفت و مجبور بودم دوباره 24 ساعته در اطاقم غوق بکشم ، از بازجو – همان که گفتم باهم دوستیم – خواستم که از طریق آدرس ir آن را راه اندازی کند، وبازجو چنانکه افتد ودانی، تخصص بالائی در این کار داشت، اطلاع داد که این سایت آماده است.
تشکر کردم و امروز اصرار کردم که آن را بنویسم تا اگر کسانی آن را خواندند درآخرین شب قدر دعائی برای آزادی ما بکنند که این سه ماهه بسی دشوار بود. دو شب قدر گذشته را در زندان با محمد عطریان و سعید شریعتی خیلی با حال برگزار کردیم. برای همه تان دعا کردیم. اگر شما هم جزء فراخوانان به هک کردن سایت نیستید، در سایتها وفضاهای مجازی تان آدرس جدید سایت من را به دوستان اطلاع دهید. ایام شهادت امیرالمومنین هم تسلیت باد و همین دیگه. تا فردا.
