علیرضا شیرازی در
یادداشتی چنین گفته است:
در سالهای اخیر استفاده از اینترنت به عنوان یک بستر رسانه ای برای اطلاع رسانی و فعالیت احزاب و گروههای مختلف سیاسی رایج شده است. با توجه به هزینه های بالا و همچنین محدودیتها و ریسک بالاتر نشر سنتی بخصوص برای رسانه های منتقد یا مخالف دولت ایجاد وب سایت و اطلاع رسانی از طریق اینترنت ایده آل گروههای مختلف سیاسی است. البته مخاطبان این سایتها به گستردگی روزنامه ها نیستند اما در هر صورت چه از لحاظ کیفی و چه کمی قابل توجه هستند.
انتخابات زمان قدرت نمایی رسانه هاست آنها که رسانه های قدرتمند تری دارند فرصت و شانس بیشتری برای تبلیغ کاندیداهای نزدیک به خود دارند.
در چند سال اخیر شاهد بودیم که در نزدیکی انتخابات ائتلاف ها و گروههای سیاسی اقدام به راه اندازی سایتهای اطلاع رسانی میکنند اما همیشه نوعی تعجیل در راه اندازی این سایتها دیده می شود و این سایتهای چند روزه حداکثر در محدوده فعالین سیاسی یا روزنامه نگاران شناخته شده هستند. به نظرم هوشمندانه است که احزاب ، ائتلافها یا کاندیداها حداقل از مدتی قبل نسبت به راه اندازی سایت ، اطلاع رسانی و انتشار نظرات اقدام کنند و به نوعی برای حضور خود در اینترنت سرمایه گذاری کنند. در این چند روز وب سایت کاندیداهای زیادی را دیدم که حتی یک صفحه ایندکس شده در موتورهای جستجوگر نداشتند و جستجوی نام کاندیداها (بخصوص کاندیداهای کمتر شناخته شده و مستقل) در موتورهای جستجوگر نتیجه مفیدی در بر نداشت.
در مواردی شاهد آن بودم که کاندیدایی درباره شناخت خود از حوزه آی تی نوشته بود و حتی مدعی داشتن برنامه هایی برای گسترش فن آوری اطلاعات هم بود در حالیکه که سایت رسمی یا وبلاگش تنها چند روز بود که ایجاد شده بود و هیچ مطلب یا نظر قابل توجهی از وی در اینترنت در دسترس نبود.
سایتهای چند روزه اگر چه برای انعکاس اخبار فعالیتهای یک حزب یا ائتلاف و مرجعی برای برداشت اخبار توسط خبرنگاران و همچنین انتشار تصاویر و برنامه های کاندیداها مفید هستند اما سرمایه واقعی در وب دارا بودن سایتهایی شناخته شده و با سابقه است.
سایتهایی که آدرس و نام آنها برای بسیاری از کاربران شناخته شده باشد و در عین حال بتواند درک مناسبی از برداشتها و نظرات یک گرایش یا گروه سیاسی و یا یک کاندیدا درباره رویدادهای روز در بلند مدت ایجاد کند.
