علی خلیلی بلاگر "طلوع" دریادداشت جدید خود "زمین را حفظ کنید" به مسئله محیط زیست پرداخته است:

۱۵ اکتبر که روز همبستگی و حرکت دسته جمعی جهانی در بین وبلاگ نویسان جهان برای ابراز نگرانی از نابودی محیط زیست فرارسیده است.

حرکتهای اینچنینی اگر چه نمی تواند جلوی نابوی محیط زیست را به صورت مستقیم بگیرد اما مطمئنا در آگاهی بخشیدن به افکار عمومی جهان بسیار تاثیر گذار و مفید به فایده است.

در این نوشته ابتدا می خواهم شما را به شبی در اواخر سال ۸۵ ببرم. به شبی که مجسمه های طلایی اسکار در بین برندگان خوشحال آن تقسیم می شد.

بله٬ امشب شب برگذاری مراسم اسکار ۷۹ است. در سالن کداک لوس آنجلس واقع در بلوار هالیوود غلغله ای برپاست . ماشین های لیموزین مهمانان خود را بر روی فرش قرمز پیاده می کنند و عکاسان از فرصت استفاده میکنند و فلاش ها بی وقفه شلیک می شوند.

مجسمه های طلایی امشب در دستان برگزیدگان خوشبختی که صدها میلیون نفر در سراسر جهان آنها را به نظاره نشسته اند٬ آرام خواهد گرفت. در بین نامزدهای اسکار که امید پیروزی در سر می پرواراند مردیست که در سالهایی نه چندان دور لقب شکست خورده بزرگ را در انتخابات ریاست جمهوری در مصاف با جرج دبلیو بوش به دوش می کشد.

الگور با ساخت فیلم مستند یک حقیقت تلخ An Inconvenient Truth که با موضوع معرفی وضعیت فعلی جهان و تاثیر گرمایش جهانی بر آینده زندگی بر روی زمین٬هدف آگاهی بخشی به سیاستمداران و افکار عمومی جهان را دنبال می کرد٬ اکنون خودش را در بین نامزدهای بهترین فیلم مستند اسکار هفتاد و نهم می دید و هنگامی که برای دریافت جایزه خود روی سن رفت با گفتن هموطنان من My fellow citizensسخنش را آغاز کرد٬ گویی که می خواهد در ادامه نامزدی خو برای انتخابات ۲۰۰۸ را اعلام کند.

 در مورد این فیلم زیاد صحبت نمی کنم اما توجه شما را به خواندن این مقاله جلب می کنم که نقدی بر این فیلم است و شدیدا شما را با حال هوای این فیلم در صورتی که تا به حال آن را ندیده اید آشنا می کند.

اما امروز باز هم رسانه ها همه از الگور می گویند. الگور در زمانی که رقیب او جرج بوش توانست رئیس جمهور شود و سرخوش از قدرت خود به اعمال نظم نوین جهانیش مشغول باشد٬ از این شکست خود را رها کرد و تلاش هایش را ادامه داد و اکنون توانسته بعد از کسب جایزه اسکار٬ افتخار بزرگتری برای خود کسب کند. 
او در تمام این سالها با تمرکز بر فعالیت های زیست محیطی٬ همکاری با گروهی از پژوهشگران ارشد سازمان ملل و ساخت فیلم یک حقیقت تلخ٬ مردم را با حقیقت هراسناک وارد شدن به حالت بدون بازگشت تا سال ۲۰۱۶ آشنا می سازد.
 
او می گوید اگر این رویه ادامه داشته باشد دیگر امیدی به بازگشت نخواهد بود و با تغییر اقلیم زمین خشکسالی و گرسنگی بخشی از جهان را در بر میگیرد و سیلهای خانمان بر انداز و زیر آب رفتن مناطق ساحلی بسیاری از کشور ها بخش دیگری را در نتیجه امنیت جهانی به علت پدید آمدن فقر و گرسنگی در سرتاسر جهان به مخاطره خواهد افتاد و میلیون ها نفر بی خانمان و گرسنه و نا امید خواهند شد. 

صد البته دولتهای توسعه نیافته یا در حال توسعه بار بیشتری از این اتفاق دهشتناک را بر دوش خواهند کشید و مردم این کشور ها فاجعه را بیش از مردم کشور های توسعه یافته و صنعتی که مسبب اصلی این امر بوده اند لمس و درک خواهند کرد. 

اکنون جایزه نوبل نیز مشترکا در دستهای آقای الگور و رئیس هندی موسسه ipcc قرار گرفته است. 

گروه پژوهشی سازمان ملل متحد در زمینه تغییرات آب و هوا ( IPCC) در سال 1988 تاسیس شد و بالاترین مرجع جهان در زمینه مسائل مربوط به گرم شدن هوای زمین است. امیدوارم که سیاستمداران این پیغام صریح را از جانب نخبگان و دانشمندان جهان جدی انگاشته و بدانند که امنیت و صلح در دنیای امروز در گروی حفظ محیط زیست و کشیدن افسار توسعه لجام گسیخته و بی تفاوت به مسائل زیست محیطی می باشد. 

امروز اگر که کمیته نوبل اعلام کرده با اهداء این جایزه به این دو گروه قصد دارد کمک کند تا جهان بیش از پیش بر تهدیدی که از جانب تغییرات آب و هوا با آن رو به رو است واقف شود یعنی که خطر به حدی جدی است که دیگر مجال دست دست کردن و تعلل باقی نمانده و چه خوب است که جدی بودن این خطر در کشور هایی چون آمریکا و چین و البته تمام کشور های صنعتی به سیاستمداران و افکار عمومی این کشورها اعلام شود و انها را آگاهی ببخشد و وادار به متعهد شدن به جامعه جهانی برای حفظ و نگهداری بهتر جهان کند . مسلما اگر کره زمین خراب شود انسان محل دیگری برای زندگی نخواهد داشت این مطلب طی تحقیقات فراوانی از زمان عصر حجر تا به حال یک اصل ثابت شده بوده است. 

به امید دنیایی سبزتر