جام جم نوشت:
اخيرا گروهي از شاعران کشور براي عيادت به منزل دکتر محمدرضا شفيعيکدکني رفتند. در اين ديدار شفيعيکدکني پيشنهادها و راهکارهايي براي جريان شعر امروز داشت که مهمترين آنها تدوين و انتشار آنتولوژي (شناختنامه) شعر بعد از انقلاب است. به گفته اين استاد برجسته ادبيات، پس از پيروزي انقلاب اسلامي تاکنون بيش از هزار شاعر جدي، آثار خود را منتشر کردهاند؛ شاعراني که هيچ سابقه ادبي قبل از سال 57 نداشتند و برخي از آنها مانند قيصر امينپور از چهرههاي درخشان شعر معاصر هستند.
شفيعيکدکني با بيان اين که امروز وقتي درباره شعر و ادبيات دوران مشروطه يا بعد از کودتاي 1320 يا دهه 40 صحبت ميشود، ميتوان با توجه به هستيشناسيهاي موجود به قضاوت درباره آن پرداخت، افزود: تدوين چنين اثري در ارتباط با شعر 30 ساله اخير باعث ميشود تا معدل شعر انقلاب و شعر در دوران پس از پيروزي انقلاب اسلامي مشخص شود که قطعا اثري خواندني خواهد بود. بخش ديگري از صحبتهاي شفيعيکدکني در اين ديدار صميمي به وضعيت ادبيات در جامعه بازميگشت. به اعتقاد او با وجود اين که از نظر جمعيت، سواد و استعداد ادبي نسبت به گذشته رشد داشتهايم، اما نوعي کمسليقگي در ادبيات و شعر کشور وجود دارد.
كدكني عوامل متعددي را در اين رابطه تاثيرگذار دانست که مهمترين آن نقش رسانههاي ديداري، شنيداري و مکتوب در ترويج شعر و ادبيات است. شاعر «کوچهباغهاي نيشابور» توصيهاي هم به مديران فرهنگي داشت و اين که بيشتر به کيفيت فکر کنند تا کميت و گفت: «بزرگترين جنايت و توهين به زيبايي هنر و ادبيات، داشتن نگاه کمي و توليد انبوه و برگزاري پشت سر هم جشنوارههاي متعددي است که گاهي ممکن است بيحاصل باشند.او با ذکر مثالي افزود: وقتي يک کنگره در ژاپن برگزار ميشود، شرکتکنندگان حتي پول چاي و بيسکوئيتشان را هم پرداخت ميکنند و بعد درباره يک موضوع علمي هم سخنراني ميکنند؛ متاسفانه اينجا قضيه به اين شکل نيست.»
