کیفیت پیدایش و رشد شیعه (16)- امام سجاد(ع)

امام چهارم

امام سجاد (على بن حسين ملقب به زين العابدين و سجاد) - وى فرزند امام سوم بود كه از شاه زنان دختر يزدجرد، شاهنشاه ايران، متولد شده بود و تنها فرزند امام سوم بود كه باقى مانده بود زيرا سه برادر ديگرش در واقعه كربلا به شهادت رسيدند و آن حضرت نيز همراه پدر به كربلا آمده بود ولى چون سخت بيمار بود و توانائى حمل اسلحه و جنگ نداشت، از جهاد و شهادت باز ماند و با اسيران حرم به شام اعزام گرديد.

پس از گذرانيدن دوران اسيرى، به امر يزيد براى استمالت(دلجویی) افكار عمومى، محترمانه به مدينه روانه گرديد. آن حضرت را بار دوم نيز به امر عبدالملك خليفه اموى، با بند و زنجير از مدينه به شام جلب كرده اند و بعد به مدينه برگشته است.

امام چهارم پس از مراجعت به مدينه، گوشه خانه را گرفته و در به روى بيگانه بسته مشغول عبادت پروردگار بود و با كسى جز خواص شيعه مانند ابو حمزه ثمالى و ابو خالد كابلى و امثال ايشان تماس نمي گرفت. البته خواص، معارفى را كه از آن حضرت اخذ مي كردند در ميان شيعه نشر مي دادند و از اين راه تشيع توسعه فراوانى يافت كه اثر آن در زمان امامت امام پنجم به ظهور پیوسته است.

از جمله آثار امام چهارم ادعيه اي است به نام ادعيه صحيفه و آن پنجاه و هفت دعا است كه به دقيق ترين معارف الهيه مشتمل مي باشد و "زبور آل محمد"ش مي گويند. امام چهارم پس از سى و پنج سال امامت به حسب بعضى از روايات شيعه به تحريك هشام خليفه اموی، به دست وليد بن عبدالملك مسموم شد و در سال نود و پنج هجرى درگذشت.
ادامه دارد...