هادی سلیمانی بلاگر"بحر" در مطلب جدید خود به نقد از سایت رجانیوز  پرداخته است:

در چند ماه گذشته، مواضع سایت رجانیوز از حالت اعتدال خارج شده است. همیشه اعتقاد داشته­ام كه افراط و تفریط از ملزومات جوانی و به دلیل كمی تجربه است. 

گردانندگان جوان این سایت نیز از این قاعده مستثنی نیستند. به عنوان نمونه رفتار افراطی و اخبار احساسی سایت رجا در ایام انتخابات شوراها، ریشه در همین كم­تجربگی دارد. اما از كنار حمایت بی­چون و چرا و افراطی از مذاكره با آمریكا و یا حملات اخیر این دوستان به دكتر افروغ، نمی­توان با چنین توجیهاتی گذشت، بلكه باید به ریشه­یابی این مواضع پرداخت. در این نوشتار سعی دارم به بررسی علت رفتارهای غیراصولی و احساسی گردانندگان این سایت بپردازم.

مذاكره با شیطان بزرگ؛ از بهار تا بهار!
بهار 85، مجمع دانشجویان حزب­الله علم و صنعت:
ـ شما باید مسائل پشت­پرده را هم در نظر بگیرید. نقش هاشمی، رضایی،‌لاریجانی، ... را. من مطمئنم كه احمدی­نژاد طرفدار مذاكره با آمریكا نیست. این اشتباه است كه شما احمدی­نژاد را سیبل كنید. چرا فقط عكس احمدی­نژاد صفحه­ی اول خیزش آمده؟

سخنان بالا، انتقاداتی بود كه یكی از مسئولین فعلی سایت رجا از ویژه­نامه مذاكره با آمریكای نشریه­ی خیزش داشت. انتقاداتی كه به نظر بنده هم وارد بود. 

شرط امضای بیانیه مجمع دانشجویان حزب­الله در محكومیت مذاكره با آمریكا نیز توسط این دوستمان (كه به نمایندگی از یكی تشكل­های دانشجویی آمده بود)، منوط به برداشته شدن عكس احمدی­ن‍ژاد از صفحه­ی اول نشریه خیزش شد، چراكه احمدی­نژاد را از این «تهمت» مبرا می­دانست. بیانیه توسط این دوست امضا نشد تا خود به صورت جداگانه، بیانیه­ای صادر كنند.

بهار 86: 
همان دوست درباره­ی فواید مذاكره با آمریكا مقاله­ای در سایت رجا نوشت.
 
بخشی از این یادداشت را بخوانید: «طفره رفتن از مذاكره درباره عراق، علاوه بر هزینه­هایی كه متحمل جمهوری اسلامی و دوستانش می­كند، موضع جنگ­طلبان جمهوریخواه را نیز در داخل مرزهای ایالات متحده تقویت می­كند و این طفره رفتن مستمسكی در دست جنگ طلبان حاكم در برابر گروه­های داخلی «منتقد تهاجم نظامی» است برای از سر باز كردن فشارها و بازگرداندن مسوولیت ناامنی به ایران.
 
استراتژی­ای كه در صورت موفقیت می­تواند علاوه بر زمینه­سازی خروج نومحافظه كاران از گرداب بازخواست افكار عمومی، زمینه روانی برای حرکت­های نظامی و احتمالی آتی علیه ایران در داخل آمریکا را فراهم سازد».

وقتی افروغ منافق می­شود!
«پرده نفاق را كنار زد». عبارتی كه دوستانمان در سایت رجا، در خصوص افروغ به خاطر اظهارات اخیرش به كار بردند. سپس نیمه پنهان افروغ را در مطالب جداگانه­ای افشا كردند:

«سال 77 مقالات خود را در نشریه عصرما، ارگان مطبوعاتی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی منتشر می­كرد و طی سال­های 72-73، مدیریت گروه اجتماعی مركز تحقیقات استراتژیك ریاست جمهوری را برعهده داشت. 

این در حالیست كه در آن برهه، ریاست مركز برعهده محمد موسوی خوئینی­ها قرار داشت و افرادی نظیر سعید حجاریان، مجید محمدی و علیرضا علوی تبار، گردانندگان و سیاستگذاران اصلی مركز بودند».

در مطلب اول، افروغ فردی وابسته به جریان چپ معرفی شد كه خود را اكنون اصولگرا جا زده است و در مطلب دوم «راست تند» معرفی شد كه در قبال نظر امام در خصوص ابقای مهندس موسوی گفته است: «دستور بدهید، ۲۷۰ [...] از جماران برای نمایندگان مجلس بیاورند!».

مشكل از كجاست؟!
رفتار غیر قابل توجیه دوستان در قبال افروغ، سوالاتی را در ذهنم ایجاد می­كند:‌ دوستانمان قبل از انتقادات افروغ به دولت، خبر از همكاری افروغ با نشریه عصرما نداشته­اند؟! پیش از این، خبر از «راست»ی بودن ایشان نداشتند؟ به نیمه پنهان افروغ دسترسی نداشتند؟! 

در زمان انتخابات ریاست جمهوری كه افروغ علیه هاشمی نطق پیش از دستور می­خواند و از احمدی­نژاد حمایت می­كرد، نمی­دانستید كه افروغ به مدت یكسال در مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری مسئولیت داشته است؟ ....

در هیچ­ كجای سخنان افروغ به مقام معظم رهبری توهین نشده است و اصولا حرف مشكل­داری بیان نشده است. شاید برخی بر آن نقد داشته باشند، همان­طور كه سایر سخنان ایشان و دیگران نیز قابل نقد است، اما نه اهانتی شده است و نفاقی آشكار!

برفرض توهین­آمیز بودن سخنان افروغ، مشكل دوستانمان توهین به مقام معظم رهبری است؟ اتهام «نفاق» و یا آسمان به ریسمان بافتن­های اینچنینی، ناشی از عمق اعتقاد دوستان به حضرت آقا و ولایت فقیه است و یا مشكل در جای دیگری است؟

به بخش­هایی از نوشته مدیر مسئول سایت تحت عنوان «11 نكته درباره پرونده یك مصاحبه جنجالی» توجه كنید:‌

«الف: چرا در فاصله زمانی 2ماهه بین پیروزی دكتر احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری 84 تا نهایی شدن و معرفی كابینه، نقد پررنگ و آسیب شناسی جدی از سوی عماد افروغ دیده نمی­شود؟

ب: آقای افروغ در حالیكه رئیس كمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی است، در اغلب حوزه ها از سیاست و اقتصاد گرفته تا سیاست خارجی و مسائل اجتماعی اظهارنظر می كنند. در طول 2 سال گذشته چه تعداد مصاحبه، یادداشت و نطق پیش از دستور علیه دولت اصولگرا به نقل از وی منتشر شده است؟ و در مقابل چه نقاط مثبتی از عملكرد دولت در حوزه های فوق مورد توجه و اشاره این نماینده مجلس قرار گرفته است؟ آیا حتی یك مورد عملكرد مثبتی و قابل دفاع در كارنامه دولت دیده نمی شود یا اینكه نباید دیده شود؟

ج: جناب افروغ، مدعی است كه در سالهای پیش از ظهور دولت اصولگرا نیز دستی بر آتش نقد داشته است. اگرچه جایگاه حقوقی وی در آن ادوار با این دوره، و طبعاً میزان اثرگذاری و ضریب نفوذ آن نقدهای احتمالی با موارد فعلی قابل قیاس نیست اما بد نیست از همان دوره نیز آماری مستند از فراوانی و محور انتقادهای عماد افروغ نسبت به دولتهای سابق، منتشر شود».

احمدی­نژاد جزء اصول نیست
سایت رجا مطلبی كار می­كند تحت عنوان «شكست دلالان؛ یخ روابط ایران و آمریكا نشكست». یك هفته بعد ـ همانگونه كه اشاره شد ـ ادعا می­شود: «این طفره رفتن مستمسكی در دست جنگ طلبان حاكم در برابر گروه­های داخلی «منتقد تهاجم نظامی» است برای از سر باز كردن فشارها و بازگرداندن مسوولیت ناامنی به ایران» و دوستان حامی مذاكره با شیطان بزرگ می­شوند! افروغ به ناگاه منافق می­شود و سوابقش افشا می­شود ....

شاید یكی از دلایل چرخش­های ناگهانی و افراط­های اخیر، به دلیل حملات ناجوانمردانه چپ و راست به دولت باشد. جنگ روانی گسترده و بی­سابقه علیه دولت و رئیس جمهور، دغدغه دفاع از دولت را در همه­ی دوست داران انقلاب ایجاد كرده است. هرچند دفاع اصولی از دولت فعلی، از وظایف هر فرد اصولگراست اما دوستانمان باید بپذیرند احمدی­نژاد جزء اصول ما نیست! می­توان افروغ را به خاطر نقد بیش از حد دولت و یا هر چیز دیگر نقد كرد اما نمی­توان به بهانه­ی یك مصاحبه و به اسم دفاع از ولایت، افروغ را متهم به «نفاق» كرد و یا پا بر روی اصول خود گذاشته و به خاطر دفاع از دولت، طرفدار مذاكره با آمریكایی شد كه به تعبیر آقا، مذاكره با آن «هم حماقت است هم خیانت».